بی خوابی

بی خوابی (17)

insomnia — Thu, 16 Jul 2009 17:42:18 GMT

۱) سلام. مدت طولانی به علت درسای سنگین و مشغله ی فکری زیاد و چند ناکامی پیاپی در زمینه های مختلف موفق به به روز شدن و سر زدن به دوستان نشدم. از همه ی دوستانی که سر زدن و نتونستم بهشون جواب بدم عذر خواهی می کنم.

۲) نخشتین جایزه ی ادبی ایران اقدام به چاپ و انتشار ۹ جلد کتاب نمود.

کتاب های برگزیده:

کتاب اول: آوازهایی که باد برد ---> مجموعه اشعار برگزیده جایزه ادبی ایران.

کتاب دوم: کسی انگار دارد می نوازد ---> مجموعه داستان های برگزیده جایزه ادبی ایران.

کتاب های سطح دوم ( آثار قابل تقدیر ، چهار مجموعه داستان ):

۱) اینجا خبری نیست

۲) پیاده تا افق

۳) نیمی از یک خیابان بلند

۴) راز کوچه های آجری

مجموعه ی سه جلدی این روشنای نزدیک ( دایره المعارف داستان نویسان و شاعران جوان ).

زحمت گردآوردری هر ۹ جلد مجموعه را دوست و هنرمند گرانقدر جناب آقای محسن سراجی متقبل شده اند که از همین جا از زحمات ایشان قدردانی و تشکر می نمایم.

بنده در این فرصت کوتاه فقط موفق به مطالعه ی مجموعه اشعار شدم که کارهای خوبی ( البته به جز کارهای بنده ! ) در آن به چاپ رسیده بود.

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید به آدرس های زیر مراجعه نمایید:

سایت جایزه ی ادبی ایران http://www.jayezeyeadabi.com

وبلاگ آقای محسن سراجی: http://www.saraji.blogfa.com/post-78.aspx

۲) این روز ها دلم برای همه ی آنهایی که دوستشان دارم و از آن ها دور مانده ام تنگ است.

خاطرات خوب پدر آدم را در می آورند!

غزلی از روزهایی نه چندان دور تقدیم به همه ی عزیزانم:

باران که می بارید با فریاد می رقصید

با قطره ها، هر جا که می افتاد، می رقصید

با گرد و خاک و برگ ها در شهر جاری بود

می رفت با باران و ابر و باد می رقصید

خورشید را می دید، می خندید، بر می خواست

تبخیر می شد، راحت و آزاد می رقصید

تا ابر می شد، دختری می شد که گیسوهاش

با بادهای خسته ی خرداد می رقصید

با چشم های سبز شیرینش قدم می زد

با ضربه های تیشه ی فرهاد می رقصید

تا رفت خشکیدم، دلم پوسید در گلدان

با اینکه من را برده بود از یاد می رقصید

تا سال ها پژمرده ماندم گوشه ی ایوان

چون در خیالم با نگاهی شاد می رقصید

با سرفه هایی خشک در هم می شکستم، حیف!

باران نمی بارید، اما باد ... می رقصید ...

۴) ترانه ای از آلبوم معجزه ی خاموش از داریوش که بدجوری به دلم نشست. توصیه می کنم حتما بشنوید ترانه رو.

تصویر رویا:

شب از مهتاب سر ميره تمام ماه تو آبه

شبيه عکس يک روياست تو خوابيدي جهان خوابه

زمين دور تو مي گرده زمان دست تو افتاده

تماشا کن سکوتت رو عجب عمقي به شب داده

تو خواب انگار طرحي از گل و مهتاب و لبخندي

شب از جايي شروع مي شه که تو چشماتو مي بندي

تورو آغوش مي گيرم تنم سر ريز رويا شه

جهان قد يه لالايي توي آغوش من جا شه

تورا آغوش مي گيرم هوا تاريک تر می شه

خدا از دست هاي تو به من نزديک تر مي شه

زمين دور تو مي گرده زمان دست تو افتاده

تماشا کن سکوتت رو عجب عمقي به شب داده

تمام خونه پر مي شه از اين تصوير رويايي

تماشا کن تماشا کن چه بي رحمانه زيبايي

۵) از این به بعد سعی می کنم زود به زود آپ کنم.

به امید دیدار.

بی خوابی (16)

insomnia — Wed, 21 Jan 2009 09:41:18 GMT

سلام.

خیلی وقت بود نتونسته بودم سر بزنم.

از همه ی دوستانی که لطف کردن و سر زدن و نتونستم جواب بدم تشکر می کنم.

بدون حرف خاصی یکی از آخرین کارام رو می نویسم.

من بعد از سرودن شعر به طور اتفاقی در یکی از وبلاگ ها به شعری از آقای میرزایی با همین وزن و ردیف و قافیه برخوردم که بهانه ای شد برای تقدیم کار به خود ایشان.

« هزار تن٬ ز درختی تناور آویزان

هزار سر٬ و بدن های بی سر آویزان ... » محمد سعید میرزایی

سری جدا شده از جسم بر در آویزان

پرنده های بدون سر از پر آویزان

دو ماه سرخ – یکی نیمه جان، یکی مرده –

به بال های دو پروانه – پرپر – آویزان

دو نیمه از دوجسد، چشم های خالی و سرد

به بازوان زنی غول پیکر آویزان

تنی رهاشده – خونین و شعله ور – در باد

تنی که مانده از ابری شناور آویزان

دوید سایه ی سرخی به سوی آتش مرگ

کشید نعره جوانی دلاور آویزان:

دو تا درخت در اندوه باد سرگردان

یکی شکسته و بر شاخ دیگر آویزان

اتاق، تیره و متروک، پرده ها خونین

دو نعش - در دو قفس - در برابر آویزان

دو تا برادر چاقو بدست روی زمین

دو قاب پرشده از خون خواهر آویزان

درون دیده ی سرد پدر دو خنجر سرخ

دو چشم کور به گیسوی مادر آویزان

تنی رهاشده – خونین و شعله ور – در خون

تنی که مانده به یک تار دیگر آویزان

صدای مبهم و فریاد خشم خون آلود

در امتداد نفس های آخر آویزان:

دو تا درخت در اندوه باد سرگردان

به شاخه های یکی چند پیکر آویزان

دوقلب مرده، دو پای بریده از دو جسد

به شانه های دو مرد ستمگر آویزان

دو روح گمشده در جستجوی پیکر خویش

به پاره پاره ی مردی تناور آویزان

صدای ریزش بارانی از جنازه و خون

در انعکاس نگاهی غم آور آویزان

تنی رها شده – خونین و شعله ور - در مرگ

تنی رهاشده بی یار و یاور آویزان

به گوش می رسد از گور های خالی و سرد

صدای یک جسد وهم آور آویزان:

دو تا درخت در اندوه باد سرگردان

به بازوان زنی غول پیکر آویزان

دوید سایه ی سرخی به سوی آتش مرگ

کشید نعره زنی دیرباور آویزان

کنار پیکر خونین من به جا مانده:

سه سوگنامه ی در خون شناور آویزان.

بدرود ...

یه شاخه نیلوفر ...

insomnia — Wed, 22 Oct 2008 20:01:18 GMT

خب بالاخره اولین آلبوم مجاز محسن چاووشی به بازار موسیقی ایران عرضه شد.

اسم این آلبوم یه شاخه نیلوفره که ۱۲ تا ترانه داره.

۱. یه شاخه نیلوفر

۲. کجاست؟ بگو ...

۳. تبریک

۴. چرا؟

۵. قله ی خوشبختی

۶. هفته های تلخ من

۷. خاکستر

۸. ناز

۹. تو که نیستی

۱۰. دلتنگی

۱۱. بغض

۱۲. عصا

آهنگساز کلیه ی آهنگ ها محسن چاووشی و نظیم ها از محمد رضا آهاری است.

ترانه ها از حسین صفا ( ۶ ترانه ) - محسن چاووشی ( ۱ ترانه ) - اسلام ولی محمدی ( ۱ ترانه ) و امیر ارجینی ( ۴ ترانه ) است.

به نظرم در سال های اخیر این بهترین آلبومی هست که وارد بازار موسیقی شده.

تنظیم های عالی محمد رضا آهاری و ترانه های قوی شاعران و اجرای خوب محسن چاووشی باعث شده تا آلبوم قوی از آب در بیاد.

بحث در مورد آلبوم زیاده که واقعا اینجا نمیشه بهش پرداخت.

توصیه می کنم حتما آلبوم رو تهیه کنید ( البته به صورت مجاز که از این هنرمند خوب کشور حمایت بشه ) و از ترانه های زیبای آلبوم لذت ببرید.

سایت رسمی محسن چاووشی

ترانه ی تو که نیستی - آلبوم: یه شاخه نیلوفر

تو که نیستی غم غربت با منه
همیشه یه دنیا حسرت با منه

تو که نیستی روزا با شب یکین
هر دوشون تاریکن و تاریکیین

با تو ماهو همه جا می بینم
حتی خورشیدو شبا می بینم

بی تو این دنیا که تو چنگ منه
دیگه چنگی به دلم نمی زنه

می دونستی پیش تو گیره دلم

می دونستی بری می میره دلم

ای دل صاب مرده / باز تو رو خواب برده
پاشو از خواب و ببین / دنیاتو آب برده

دارم از این همه گریه آب میشم
رو سر دنیا دارم خراب می شم

خیلی مأیوسه دلم یه کاری کن
داره می پوسه دلم یه کاری کن

غم و غصه شده حق دل من
به همینا مستحقه دل من

دلی که بی تو بتونه دل باشه
به خدا بهتره زیر گِل باشه

دارم از درد غریبی آب میشم
رو سر خودم دارم خراب میشم

ترانه سرا: اسلام ولی محمدی

این روزا یه جای دیگه هستم ...

insomnia — Tue, 27 May 2008 14:17:18 GMT

سلام دوستان عزیز ...

از ۶/۳/۱۳۸۷ تا ۲۰/۳/۱۳۸۷ شعرای من توی وبلاگ انجمن مجازی نقد میشه.

دوستان عزیز میتونن سر بزنن و اگر دوست داشتن شعرای منو اونجا نقد کنن.

انجمن مجازی

بی خوابی ( 15 )

insomnia — Sat, 24 May 2008 09:26:18 GMT

نمی دانم سر از کجای دردهایم در بیاورم ...

سر در نمی آورم از زبانی که مرا در خود می پیچد و نمی گذارد بخوابم.

بی خواب تر از همیشه ام و بی خواب تر از دیروزم می کنند ستاره هایی که آنقدر نور دارند که نمی توانم چشمانم را به رویشان ببندم ...

گاهی وقت ها ندیدن نعمت خوبیست ...

گاهی از خود می پرسم چرا من سنگدل نیستم ...

و به همین راحتی ...
و به همین ...
و به ...
و ...

با غزلی از همین دور دست ها آمده ام، شاید با دلی پرتر از اینجا بروم ...

شب تلخم پر از صدای تو بود، شاید از دورها شنیده امت
شاید از دورها - که نزدیکند - ، از همان ارتفاع دیده امت

گریه ها تلخ بود و من تیره، غصه ها تیره اند و من تلخم
غصه های تو سرد و شیرین اند، من همین روزها چشیده امت

قطره های وجود سرد تو را، ابرها روی شهر باریدند
این تویی که احاطه ام کردی، دور تا دور خود تنیده امت

این صدای تو نیست در باران، باد با آسمان من قهر است
بارها دور می شدی از من، با همین بادها دویده امت

آخر این کوچه ها، خیابان ها از غمت، از ندیدنت مردند
یادشان رفته بود از غصه، روی دیوارها کشیده امت

سرم از " گیج می رود " پر بود، دود دور تنم قدم می زد
هیچوقت از خودم نپرسیدم در کجای جهان ندیده امت

جاده پر می شد از سقوط، از تو، و تو که محو می شدی در دود
جاده پایان گرفت، تو رفتی، با همان دودها کشیده امت

باد بالای شهر پر می زد، من پر از باد و بال و پر بودم
قلب سرخی شدم که در خون مرد – پیش از این سال ها تپیده امت - .

بی خوابی ( 14 )

insomnia — Sat, 24 May 2008 09:25:25 GMT

صدای من که به شبها نمیرسد دستش !!!...

شب از کنار خودم رفت،جاده ها در مه

شناورند، صداهای مبهمی در باد ...

و من شبیه دو مرد و دو زن که می رفتم

به کلبه ای که فقط دیشب اتفاق افتاد

و قطره های سفیدی پر از کثافت و چرک

لباس باران را خیس خیس می بافند

و باز ماه اسیر تو است، برکه ی من!

و من که نام تو را / ماه می زند فریاد

و باد مثل همیشه کلاه بر سر داشت،

نشسته بود کنار درخت با باران

به او سلام نکردم، همیشه می فهمید

که لحظه ای دیگر می برد مرا از یاد

به جاده می رسم و مه / مرا کسی نشناخت،

هنوز اسم مرا مادرم نمی داند !

چرا پدر که مرا دید بغض کرد و شکست؟

چرا برادرم از ترس می زند فریاد؟

به جاده می رسم و مه مرا به داخل برد

که روی صندلی داغ مرگ بنشینم

هزار مرگ به من خیره می شوند سپس،

- صدای قهقهه – از جاده می شوم آزاد

به راه می افتم تا درخت در من ریخت،

و پیله می بافم دور روح مخملی ام

که پر بیاورم و روح بالغی بشوم

و بعد پر بزنم مثل ابرها با باد

کنار برکه ی من می نشینم و دارم

صدای مبهم مردی که ...، - جاده می خندد -

به راه می افتم - جاده در سرم می ریخت- ،

و مرگ ها که پر از خون و ناله و فریاد ...

کسی شبیه من از روبرویِ می آید،

کسی شبیه دو مرد و دو زن، و جانوری

که روی صندلیِ سردِ روبرویم بود.

چقدر چهره ی این جانور شبیه ...، زیاد -

- به باد خیره شدم، پیله ای که می لرزید

شکافت، - روح من از آن به آسمان می رفت -

نشستم و به خودم خیره می شوم شاید

بیاید و ببرد مادرم مرا از یاد ...

و با صدای تو از خواب می پرد روحم !...

بی خوابی ( 13 )

insomnia — Sat, 24 May 2008 09:21:43 GMT

سلام

خودم هم نمی دونم این روزها کجا هستم.

نمی دونم دارم چه کار می کنم ...

نمی دونم زنده ام یا ...

بعد از مدت ها امروز تصمیم گرفتم به روز شوم.

اون هم با کار جدیدی که حس و حال متفاوتی داره با حال و هوای خودم.

یه کار مناسبتی که حداقل به خودم چسبید ...

در چشم های آینه می خوانم، تکرار قطره قطره ی باران را

در کوچه های شهر تو گم کردم انگار، رد پای زمستان را

جاری شدم برای رساندن خود، به گوشه گوشه ی حرم سبزت

سیّال « من » به سمت تو جاری شد، می گیرد امتداد خیابان را

پر می کشم، به راه می افتم در روحانی حریم مقدس تو

کز کرده ام درون خودم، قلبم می خواهد آستان غریبان را

از دور زرد گنبد تو پیداست، قلبم تپش تپش هیجان دارد

از دور زرد گنبد تو ... زیباست، می ایستم و می نگرم آن را

روزی کبوتران حرم گفتند: او هشتمین امام غریبان است

گفتند: در پناه خودش دارد آهوی دل شکسته ی مهمان را

آهوی دل شکسته منم ای عشق! در صحن خود وجود مرا بپذیر

از روی شانه های دلم بردار دستان ترسناک گناهان را

من تا ابد کنار تو می مانم...

این شعر هم به آخر خود نرسید!

شاید کسی بیاید و بردارد خودکار و بعد مصرع پایان را ــ

در شعر دیگری به تو هدیه کند ...

بی خوابی ( 12 )

insomnia — Sat, 24 May 2008 09:21:04 GMT

بی خوابی ( حسی به رنگ قهوه ای چشم های تو ... )

خواب از سرم پریده و احساس می کنم
در چشم های خیس تو تکرار می شوم
حسی به رنگ قهوه ای چشم های تو ...
در سایه ی نگاه تو بیدار می شوم
باران نیامد آن شب تلخ و سیاه و سرد
آن شب فقط تو بودی و برف و خدا و تو!
آن شب فقط تو بودم و من بودی و ... ولی
دارم درون حادثه آوار می شوم
.
.
.
دیشب کسی شبیه تو از ذهن من گذشت
روحم مچاله ماند و دلم مرد ... یا نمرد
امشب کسی شبیه تو ... من ... ما ... تو رفته ای!
تنها من از تو مانده و انکار می شوم
انکار می شوم به خودم طعنه می زنم
شاید تویی درون من و من نبوده ام
شاید منم درون تو و تو نبوده ای
شاید فقط منم و تو تکرار می شوم
.
.

.
دیوانه ای شبیه خودم بوده ام تو را
با دست های بی سر و سامان گرفته ام
این روزها درخت و طناب است پیکرم
دارم برای مرگ خودم دار می شوم

بی خوابی ( 11 )

insomnia — Sat, 24 May 2008 09:19:51 GMT

مدتی رو به تجربه ی کارهایی گذروندم که با فضاهای کارهای قبلی خودم متفاوت باشه. پنج تا از این کارها رو امروز اینجا قرار دادم.

( 1 )

تقدیم به : محمد علی پور شیخ علی

از کوچه هایِ مبهمِ بی انتها گذشت

مبهوت بود ، از همه ی جاده ها گذشت

دیروز کودکی که فقط چند روز داشت

امروز داشت حداقل بیست سا... گذشت

امروز دختری که خدا بود در دلش

با مرد دیگری که شدند آشنا... گذشت

تنها نشست ـ دور و برش هم شلوغ بود ـ ،

بی اعتنا گریست و بی اعتنا گذشت

تصمیم آخرین خودش را گرفت و بعد

برگشت ، آمد از وسط ، از ابتدا گذشت

برگشت ، نطفه شد و به دنیا نیامد ، از

ابلیس ، از ملائکه ، حتی خدا گذشت

26 / 11 / 85

( 2 )

تمام سهم من از عشق، خاطراتِ مجازی

یک عمر پرسه زدن در معاشقاتِ مجازی

تو آمدی و سپس عاشقت شدم و سپردم

تمام زندگیم را به تو ، ثُباتِ مجازی !

شروع می شود از ابتدا ـ همان شب اول ـ ،

مذاکرات کلامی ، مشاجراتِ مجازی :

" نخواه تا بپرستم تو را پرنده ی زیبا

هنوز مانده که بشناسمت رباتِ مجازی

تمام جسم تو از شیشه است ، قلبت سربی

و من نیامده دل داده ام به ذاتِ مجازی ! "

تو خسته می شوی و می روی ، و شاه دلم هم

به روی خاک می افتد و ... کیش و ماتِ مجازی

و دادگاه دلم برگزار شد ، ـ تو نبودی ـ

و رأی داد به نفعت محاکماتِ مجازی

چگونه زنده بمیرم ؟ چگونه مرده بمانم ؟

تمام یخ زده این سوی کائناتِ مجازی

نیامدی که ببینی چگونه شعله کشیدم

و بعد باد مرا برد در جهاتِ مجازی

25 / 11 / 85

( 3 )

در چشم های پر شده از قطره های خون

پیداست اشتهای فراوان برای خون

دلواپس است ـ حس بدی داشت ـ ، مدتی ست

پیچیده در تمام وجودش صدای خون

شب ، صبح ، ابر ، خانه ، پرنده ، ... به رنگ سرخ

روی تمام زندگی اش ردّپای خون

خوابید ، خواب دید به یک مرد سرخ رنگ

تزریق می کنند تنش را به جای خون

بیدار شد ، و دید که رودی از ابر سرخ

جاری ست تا سواحل بی انتهای خون

فریاد زد ، سپس متلاشی شد و زمین

لرزید ، خون چکید از انگشت های خون

خورشید سرخ از دل مغرب طلوع کرد

آن سوی شهر قهقهه می زد خدای خون

26 / 11 / 85

( 4 )

« باران » وزید و « باد » نم نم روی در می زد

دیشب خدا بر این جهان رنگی دگر می زد

آبی ست دیشب آسمان و ماه نارنجی

از ابر های سبز بادی مختصر می زد

گنجشک ها مانند شیشه رنگ بازیدند !

« باران » وزید و « باد » نم نم روی در می زد

خورشید مشکی بود صبح روز بعد ـ امروز ـ

فردای دیروز آسمان « خورشید تر » می زد

در نور مشکی شهر مایل بود به « قِر... ـ ... نَفش »

« قِرمِز ـ بَنَفش » انگار توی شهر پَر می زد

تا ظهر صد خورشید مشکی بر تَنِ سُرخِ

آن آسمان روئید ـ اما بیشتر می زد ! ـ

این جمله ـ :« مردم شهرمان تغییر کَر ... » ـ را من

فریاد ـ مردم چشم کور و گوش کَر ! ـ می زد

گنجشک ها را سنگ کودک ها شکست اما

در شهر صدها جیک جیک زرد پر می زد

عصر آسمان یک کفش دوزک شد و پَر زد ، رفت

« مردم » وزید و « شهر » نم نم روی در می زد !

اسفند ماه 86

( 5 )

خدا علامت پرسش شده ست در ذهنم

کدام فکر کجی برده دست در ذهنم ؟

شبی که رفتی ، هم ماه بود ، هم خورشید

که ذرّه ذرّه دو تایش شکست در ذهنم

ستاره ها کم کم چشم هایشان وا شد

و روی رفتنت افتاده است در ذهنم ـ

هزار سایه ی مبهم ، سکوت و ترس و ... ، سکوت !

سکوت یخزده ای پیله بست در ذهنم

چقدر لب بزنم ؟ پس صدای من کو ؟ پس ـ

کجاست سایه ی من ؟ پس ... ، چه هست در ذهنم ؟

تو نیستی ، فقط از سایه ات کمی مانده

که حرف حرف سرید و نشست در ذهنم :

« خدا نبوده از اوّل ، خدا خودم بودم

خودم ! ، همان که شبی پینه بست در ذهنم ، ... »

و پیش از آن که به پایان رسد حروف سیاه

« خودم » کنار خودم مرده است در ذهنم ...

28 / 11 / 85

بی خوابی ( 10 )

insomnia — Sat, 24 May 2008 09:18:41 GMT

کنگره ی مسافر آدینه اقلید فرصت خوبی بود برای آشنایی من با شاعرانی که شاید از مدت ها قبل دوست داشتم با اونها روبرو بشم. این دو روز خیلی خوش گذشت و خاطره های خوبی رو برای من به جا گذاشت.

این غزل رو تقدیم می کنم به دوست عزیزم آقای رضا علی اکبری شاعر خوب اقلید.

.... بلیط صندلی بیست و ... ، مقصد استانِ ...

برای دیدن یک دوست توی زندانِ ...

تمام خاطره هایش دوباره زنده شدند

نشست روی چمن، ظهر سرد آبانِ ...

کشیده شد به عقب، چند سال پیش، همان ــ

شبی که هر دو نشستند زیر بارانِ ــ

شدید پاییزی، دوستش همان جا گفت

که دل سپرده به ریحانه ـ دختر خانِ ...

.... ( مسافر اتوبوس شماره ی ... ، )

ـ جا خورد ـ

( به جایگاه شمالی، مسافر احسانِ ... )

به راه افتاد و ناگهان به گوشش خورد

صدای رعد که غرید : هست امکانِ ...

و بعد یک شب برفی، شبی سیاه و سفید

شنید دختر خان عقد کرده با خانِ ...

صدای تیر، سپس اهل ده که نیمه ی شب

به سمت خانه ی خان می دوند، توفانِ ــ

شدید، ناله و گریه، به راحتی فهمید

که ریخت روی زمین خون چند انسانِ ...

یکی عروس کفن پوش غرق در خونش

و خان و دامادش، ـ یک جوان خندانِ ... ـ

.... ( بلیطتان لطفاً، با شما ... ) ، به خود آمد

بلیط را به جوان داد، ماهِ تابانِ ــ

شب چهاردهم داشت سخت می لرزید

درون قهوه ی سردی که توی فنجانِ ...

و دادگاه ، سپس اعتراف دوست او

که: ( هرسه را من کشتم، قسم به قرآنِ ... )

به حبس و مرگ، سپس حکم می کند قاضی

و فکر کرد که این حکم هست تاوانِ ...

.... ( رسیده ایم آقا. )، آن جوان به او می گفت.

پیاده شد، : ( در بست، آخر خیابانِ ... )

گذاشت دسته ی گل را به روی سنگ سفید

مدام توی سرش حرف زد نگهبانِ ...

و گفت : ( ماه گذشته درون سلولش،

بریده بود رگش را ... ).